Jedną z technik muzykoterapii receptywnej (biernej) jest
połączenie dwóch krótkich fragmentów będących całkowitym przeciwieństwem, wg J.
Josta. Może to być np. muzyka wokalna i orkiestralna, o tempie powolnym i
tempie szybkim, muzyka powodująca napięcie (o konotacjach tragicznych) i
uspokajająca, odprężająca itd. Porównanie dwóch muzycznych kawałków ułatwia
uświadomienie sobie i umiejscowienie podmiotu w odniesieniu do danych
muzycznych upodobań. Kolejna metoda to technika muzycznego „karmienia”, którą
zaproponowała E. Lecourt. Zadaniem pracy terapeutycznej jest dążenie do uznania
muzyki za przedmiot zewnętrzny w stosunku do podmiotu. W pierwszej fazie
leczenia seanse zawierają ciągi muzyczne, zatem jest to czas „karmienia”. W
drugiej fazie redukuje się czas trwania odsłuchu i wprowadza miejsce dla
werbalizacji, która jest ukierunkowana dokładnie na utwór muzyczny. Kolejna
metoda to odsłuch muzyczny połączony z inną formą pomocy. Technika ta łączy
słuchanie muzyki z malarstwem, rysunkiem, ekspresją muzyczną. Zaletą jest
otrzymanie odpowiedzi dzięki niewerbalnej pomocy, która czasami jest dla
pacjenta łatwiejsza, niż werbalizacja na temat odsłuchu. Jeszcze inną metodą w
muzykoterapii receptywnej jest GIM (Guided Imagery with Music) – technika rozwinięta
przez Helen Lindquist- Bonny. Stanowi ona powrót do starego, klasycznego „sterowanego
snu na jawie”, do którego dołączono element oniryczny. Muzyka odgrywa tutaj
rolę istotnego induktora (czynnika wprowadzającego) stanu snu, koniecznego do
eksploracji (badania) psychiki.
W muzykoterapii aktywnej (czynnej) jest bardzo wiele różnych
metod. Jedną z nich jest technika strukturyzacji osobistych doświadczeń
dźwiękowych. Początkowo wykorzystywany materiał to osobiste doświadczenia
dźwiękowe, hałasy, dźwięki pochodzące z bliskiego otoczenia, które podmiot
tworzy automatycznie. Kolejna technika to symulacja sensoryczna, sensomotoryczna
oraz afektywna, jej celem jest wykorzystanie dynamiki, której może dostarczyć
muzyka poprzez słuchanie, tworzenie na płaszczyźnie słuchowej, ruchowej,
emocjonalnej, uczuciowej, powiązanej z gestami i stosunkami międzyludzkimi. Inna
metoda dotyczy ćwiczeń wykorzystujących mowę ciała oraz wyrażanie się za pomocą
muzyki. Polega na dostosowaniu do potrzeb pacjentów ćwiczeń z zastosowaniem
mowy ciała oraz wypowiadania się za pomocą muzyki. Ćwiczenia mają na celu m.in.
naśladowanie rytmiczne, połączenie ruchów ciała oraz instrumentów, indywidualną
improwizację w grupie. Kolejna technika to muzykopsychoterapia (R. Benenzon),
wykorzystywana np. w leczeniu dziecka autystycznego, to terapia na poziomie
niewerbalnym. Podstawowym celem jest poprawa i wzmocnienie zdrowia poprzez
ustanowienie nowych kanałów komunikacyjnych tak, aby pacjent mógł walczyć z
własną biernością. Następna metoda to psychofonia, rozwinięta przez M.
L. Aucher, według niej każda nuta ma swoją indywidualną funkcję, wartość (np. „la”
jest działaniem, energią, decyzją). Nuty oraz wibracje są jednocześnie
utożsamiane z poszczególnymi częściami ciała. Wykorzystywana metoda Dalcroze’a
bazuje natomiast bardziej na ruchu i ciele, interesująca w sytuacji, gdy
zalecana jest w szczególny sposób praca z ciałem (zabawy ruchowe ze śpiewem,
taniec, improwizacja...).
Dodam, że w muzykoterapii jest bardzo wiele metod i technik. Zachęcam do poszukiwania wciąż nowych, innych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz