Metoda Carla Orffa

                Grzechotki, kastaniety, bębenki, bongosy, marakasy, tamburyny… pamiętacie je z przedszkola? Znalazły się w nim za sprawą Carla Orffa, którego system wychowania muzycznego praktykowany jest prawie cały wiek.

                Carl Orff wychodzi z założenia, że nie tylko twórcy muzyki wymagają specjalnej edukacji, taka przyda się również słuchaczom, dlatego też stworzył system, który opiera się na kształceniu dzieci jako przyszłych odbiorców muzyki. Nie jest więc kierowany jedynie do profesjonalistów czy młodych osób aspirujących do zawodu muzyka. Powszechność metody tego niemieckiego muzykoterapeuty wynika również z tego, że jest ona kierowana do osób w najróżniejszym wieku – przy czym im młodszy wiek rozpoczęcia edukacji, tym większa skuteczność.

                Celem Orffa jest rozbudzenie u słuchaczy poczucia rytmu, melodyjności, muzycznej ekspresji, a także zdolności do improwizacji. To z kolei ma się przyczynić do lepszego odbierania muzyki podczas jej słuchania. W swojej metodzie Carl Orff sięga po to, co najbardziej pierwotne – ruch, taniec – na mowę czas przychodzi później. To sprawia, że system ten jest w pełni dostępny dla osób niemówiących. Proces edukacyjny Orffa opiera się na odczuwaniu muzyki ciałem, a dzięki temu rozumieniu jej, przyswajaniu i oddawaniu w postaci aktywności fizycznej. W mniejszym stopniu zwraca się uwagę na melodykę i harmonikę, jednak głównym założeniem w tej kwestii jest otwartość na różne skale. W muzyce rozrywkowej niemal całkowicie dominuje system dur-moll – Carl Orff dba o to, by słuch przyszłych odbiorców muzyki przyzwyczaić również do innych skal: od prostych dwu czy trzy-tonowych przez pentatonikę do skal modalnych.

                W szkolnictwie specjalnym wychowanie muzyczne od zawsze zajmowało wysokie miejsce, dlatego też również system Carla Orffa znalazł w nim szerokie zastosowanie. Zabawy muzyczne osób z niepełnosprawnością intelektualną nie tylko poszerzają ich horyzonty jako słuchaczy i wzbogacają ich wyobraźnię. Metody wychowania muzycznego zdominowane przez ruch mogą również stanowić formę wspomagania rehabilitacji pod względem pokonywania fizycznych barier wynikających z często obecnej specyficznej budowy ciała. Ponadto ćwiczenia muzyczne często praktykowane są w grupie, a to sprzyja integracji z innymi i tym samym przyczynia się do rozwoju społecznego. 

Na koniec – ciekawostka.
Carl Orff zajmował się również komponowaniem. Poniżej jeden z jego utworów. Poznajecie? :)